سلام 
بودنت ... بودنت ... بودنت ... همين هم حتي آرامش بخشه ...
_ اينجور اميد دادنتون بدجوري خوش خوشانمون كرد ... اميد به اينكه هنوزم به درد يه كارايي مي خوريم ، هر چند كم ...
_ كلي حرف باره زدن دارم و ذهنم اصلا ياري نميده باره به زبون آوردنشون ، افكارم مدام توي ذهنم بالا و پايين ميپرن ، سرسام گرفتم ...
دعاي امروز 
: خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
دوست دارم ، دوست دارم ، خيلي دوست دارم ...
مقسي . 
تا بعد 
سلام
تو اين روزاي درهم و برهم و شلوغ پلوغ ، تو اين اوج كلافگي و گيجي ... تو حكم آرام بخش را داري ...
_ تا كي ؟ تا كي فقط شنونده باشم ؟ تا كي فقط نگاه كنم ؟ تا كي وقتي دوستام از خودشون و دلتنگي هاشون ميگن فقط و فقط سرم را تكون بدم و احساس همدردي كنم ؟ بس نيست ؟ اينهمه گوش داديم به كجا رسيديم ؟ ديگه گوش دادن چه دردي دوا مي كنه ؟
مي دونستيد جديدا وقتي دوستام حرف ميزنن من خجالت مي كشم ؟ خجالت ميكشم كه تنها كمكي كه مي كنم نچ نچ كردن و خير سرم ابراز همدرديه ؟ مي دونستيد اين جور مواقع از خودم شديد متنفر ميشم ؟
نه ميتوني آروم باشي ، نه ميتوني كمكي بكني ... اينجور مواقع چه غلطي بكني بهتره ؟
_ تو دنياي واقعي بارها شده كه دوستي از دلتنگي به مرز جنون رسيده و بقيه اومدن پيش من كه '' الي ، حالش اصلا خوش نيست ، يه فكري به حالش بكن ، ميدونيم كه تو ميتوني ، خوب كردنش فقط از عهده تو يه نفر بر مياد ، كمكش كن ... '' ؛ و من ... هيچي ، صامت نشستم و فقط نگاه كردم ، چي بگم ؟ بهشون چي بگم ؟ به كسايي كه فكر مي كنن من اينقدر توانايي دارم كه بتونم حال اين و اون را خوب كنم چي بگم ؟ به كسايي كه نميدونن مدت هاست خودم دنبال راه چاره باره اون دوست مي گردم و از شدت درموندگي دارم خل ميشم چي بگم ؟ به كسايي كه منو تكيه گاه مي بينن چي بگم ؟ به كسايي كه فكر مي كنن من همه كاري از دستم برمياد چي ؟ اصلا چرا اين فكر را مي كنن ؟ چرا همه فكر مي كنن من اينقدر محكم و قوي ام ؟ چي از من ديدن ؟ چرا اين الهامي كه تو كاراي خودش مونده را نمي بينن ؟ كدوم الهام را مي بينن كه فكر مي كنن من اينقدر مناسبم باره تكيه گاه شدن ؟
آهاي ، با شمام ... اون چشماتون را باز كنيد شايد كه ببينيد ... ببينيد اين الهامي كه جلو روتون وايساده و اينقدر محكم جلوه مي كنه دروغه ، ببينيد تظاهره ... ببينيد اين من نيستم ، ببينيد همش دروغه ........ خواهش مي كنم ببينيد ...
آره ... تا امروز داشتم نقش بازي مي كردم ، همتون سر كار بوديد ... من ايني نيستم كه مي بينيد ، من اصلا ايني نيستم كه جلوتون وايساده ... باور كنين ... باور كنين ...
خسته شدم از بس خودم نبودم ...
_ '' الي ، اين ببري برره اي ها هست ؟ همين حسن شكوهي ؛ اين مثل توئه ... قيافه اش كه شبيه توئه _ فقط تو يه سبيل كت و كلفت كم داري ! _ ، مثل تو هم كه وحشي و قاتيه ، زبونشم كه خدا را شكر هيشكي حاليش نميشه ... ''
جاي حرفي مونده ؟ من چي بگم ؟
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
از دروغ و تظاهر خسته شدم ... بسه ديگه ... تو فقط ميدوني ... تو فقط من واقعي را ميشناسي ، تو فقط از الهام خبر داري ... كاش بقيه ميدونستن ...
اين روزا بدجور داره خوش ميگذره ...
مقسي .
تا بعد
سلام
يه چيزي ميخوام بگم ، هر كاري مي كنم نميدونم چه طوري بيانش بكنم ، بعدا ؛ بعدا ... 
_ اين روزا يه حس خوب همش دورم چرخ ميزنه ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
ميدوني ، اين يعني همونيه كه مي خواستم ؟
مقسي .
تا بعد
سلام
گلايه از چي ، وقتي همه چي سر جاشه ...
خيلي عوضي هستي ... و من اين عوضي را دوست دارم !
_ مدام ميگي باره آخره ، باره آخره ، فقط همين يه دفعه ... و معلوم نيست اين '' دفعه آخر '' كي پيداش ميشه ...
_ حرفم نمياد خب ، دو ساعته نشستم زل زدم به اين صحفه كه شايد فرجي بشه و ... زهي خيال باطل !
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
ديدي مي خواستم چي بنويسم ؟ فكر مي كنم ديدي ، ديدي كه ديگه نميتونم بنويسمش ... حسادت به چي ؟
مقسي .
تا بعد
سلام
يه موقع هايي آدم مدام از خودش ميپرسه ، چرا هيچ وقت ، هيچ كس ، هيچ جا منتظرم نيست ...
_ يه دوستي هر روز صبح كه ميومد مدرسه يه چيزي دستش بود ، از خودكار و روان نويس و خودنويس و اينجور چيزا بگير تا دفترچه هاي كوچيك و يا حتي خوراكي ؛ هر موقع هم ازش مي پرسيدي اينا چيه ، جواب يكي بود ، رفيقش اول صبح كه مي ديدش با يه همچي چيزايي بدرقه اش مي كرد ؛ چقدر مسخره اش كرديم و خنديديم ...
حالا بعضي روزا ، بعضي صبح ها ، از در خونه كه ميزنم بيرون دلم بدجور هواي اينو مي كنه كه كسي هم به من چيزي بده ...
( اين جور وقتا سوءتفاهم هم پيش مياد ، پس اينم بگم كه دلم نمي خواد رفيقي داشته باشم كه هر صبح بهم آت و آشغال بده ، دلم كسي را مي خواد كه با چيزايي به ظاهر كم ارزش كه يه عالم احساس توش گنجونده غافلگيرم كنه ، همين ... )
_ جديدا كوچكترين صدايي ، مثل زمين خوردن چيزي ، عطسه كسي ، باز و بسته شدن دري ، اوج گرفتن ناگهاني آهنگي و ... منو بدجور ميترسونه ، يه دفعه يه متر از جا ميپرم .
آدم وقتي چيزي از دست خودش ميفته انتظار شنيدن صداش را هم داره ، جا نميخوره ، اما من اگه چيزي را بندازم زمين از صداش چنان ميپرم بالا كه اطرافيانم تعجب مي كنن ؛ اصلا نميفهمم چرا اين مدلي شدم ...
اينقدر تو خودم غرق شدم و گوشه گير كه يه پرده بين دنياي خودم و دنياي واقعي فاصله انداخته ، كوچكترين صدا و تلنگري پرده را پاره مي كنه و از دنياي خودم پرت ميشم اينور ، غافلگير ميشم ، و مي ترسم ، مي ترسم ...
( اينجا كه مياي آروم قدم بردار ، صداي خش خش گام هات هم آرامش و سكوتم را به هم ميزنه ... )
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
چي بگم ؟ خب يه كاري بكن ...
اين دعاي ديشب بود و امشب ... هيچي .
مقسي .
تا بعد
سلام
حس اون آدمي كه تو يه جاي شلوغ گم شده ، يه دفعه سرش را بلند مي كنه و مي بينه وسط يه جمعيت زياد تك و تنها مونده ، هيچ آشنايي دور و برش نيست ؛ و بعد ترس ، ترس ، ترس ...
_ معلم زمينمون : شما انتظار داريد كاني هاي محلول در آب در چه مناطقي پيدا بشن ؟ 
بچه ها : ما آدم هاي كم توقعي هستيم اصلا ازشون انتظاري نداريم !! ... 
معلم زمينمون : حالا انتظار داريد كاني هايي كه با اكسيژن هوا تركيب ميشن كجا يافت بشن ؟
بچه ها : تو هوا !!! ... 
اين همه هوش و ذكاوت از كجا سرچشمه ميگيره ؟ 
_ آدم چقدر ميتونه مردم آزار باشه ؟ اين همه در به در دنبال ديكته درست ترجيح بودم ، بعد همه بهم ميگن درستش با '' ه '' است ؛ آقا شما مرض داريد ؟ خوشتون مياد آدم را به اشتباه بندازيد ؟
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
...................
مقسي .
تا بعد
سلام
...
و كبوتر پرواز مي كرد بر فراز خراسان . بالاي ابرهاي آسمان توس و شب ها مي نشست بر بام خانه رضا . رضا براي كبوترها دست تكان مي داد و غذا مي داد بهشان ، به رويشان مي خنديد .
و كبوتر مي ماند بر بام ... تا روزي كه رضا رفت و كبوترها پُر شدند در آسمان خراسان . اصلا كبوترها شاعر شده اند از آن روز . اما شاعر شدنشان فقط براي لبخندهاي رضا بوده است .
*
هوا سرد مي شود ، گرم مي شود ، هزار سال است . كبوترها اما از بام مرد سرزمين خراسان جُم نمي خوردند كه نمي خوردند . برف مي آيد ، باران مي بارد ، كبوترها مي نشينند روي گنبد طلايي حرم . پر مي زنند ، بالا مي روند ، پايين مي آيند اما اول و آخر ، پناهشان گنبد حرم است . كبوترهاي حرم معني معجزه را مي دانند . خوب خوب . چشم هايشان با ديدن معجزه برق مي زند . كبوترها ...
اصلا نه ، فقط كبوترهاي آسمان مشهد نه . اين روزها هر كبوتري در آسمان مي پرد ، چشم هايش برق مي زند . مثل همان كبوتري كه خدا با آدم آفريدش ، مثال همان . خدا كبوترها را با آدم آفريد ، اما كبوترها با تولد رضا شاعر شده اند . شاعر چشم هاي خدا .
_ كوير بابايي يك ساله شد ...
_ همه چي سر جاشه ، به اين ميگن آرامش بعد از طوفان ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي كه دادي و ندادي شكرت .
ميدوني خيلي ...
مقسي .
تا بعد
سلام
اين '' من '' جديد با من سازگار نيست ، شدم مثل آدمي كه داره نقش بازي مي كنه ، اونم نقشي كه تماما تضاده ، تضاد با خودش ...
_ يه عالم حس عجيب و غريب يه دفعه بهت هجوم بيارن و تو طاقت پذيرش همشون با هم را نداشته باشي ؛ حرف هاي اين چند روز همش زير سر همين حمله ناگهاني بود كه كلي ما را غافلگير كرد ؛ تموم شد ...
_ بعد اين همه حرف ، سكوت لذت بخشه ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
اول اون ... بعد اون ... بعدش اون... بعدش هم اون يكي ... يه چنتا اون ديگه هم خودت اضافه كن ديگه !
مقسي .
تا بعد
سلام
انتظار ؟ مي دونستي هيچ انتظاري تلخ تر و دردناك تر از انتظار باره شنيدن بعضي حرفا نيست ؟
_ فكرش را بكن ، در مورد ويژگي هاي شخصيتي و خصوصيات اخلاقي يه نفر حرفايي ميزنن كه باره تو غريبه ...
من تا حالا نديدمش يا اونا !؟
_ بارها گفتم اگه مزاحمم به خودم بگيد تا شرم را كم كنم ؛ ديگه اين مسخره بازي ها چيه ؟
_ تنها چيزي كه تو اين دنيا حد نداره خريته ؛ خواهشا ديگه دليل كارام را نپرسيد ...
آدم كارش بايد به كجاها برسه كه حس كنه احساساتي كه خرج مي كنه و بزرگواري كه از خودش نشون ميده ، از خريتشه ...
_ تنها جايي كه تو دنيا بداخلاقي نمي كردم همين يه تيكه خاك مجازي بود ... كه به لطف دوستان اينجا هم آماج _ درسته ؟! _ بي حوصلگي ها و بدخلقي هاي ما قرار گرفت !
( شما هم حس مي كنيد يا فقط خودم دل پُرم را مي بينم ؟ )
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
........... ، چي بگيم !
مقسي .
تا بعد
سلام
باور كن مي خوام باور كنم ، اما اينقدر تو يادت رفته من و خودم را باور كني كه ديگه هيچي را نميتونم باور كنم ...
_ احساس عجيبيه ... احساس اون آدمي كه باره به دست آوردن چيزي '' هركاري '' تونسته كرده ، و درست توي اون لحظه اي كه خواسته دستشو دراز كنه و برش داره ، يه حس سرخوردگي غريب مانع شده ، پا پس كشيده و ... حالا شاهد تلاش يه سري كفتار ! باره به چنگ انداختنشه ...
_ اين هرشب و هرشب آپ كردن هم حكايتيه باره خودش ، هميشه بايد يه چيزي باره گفتن داشته باشي ...
هرچند در طول روز اصلا به حرفايي كه اينجام مي خوام بزنم فكر نمي كنم ، وقتي ميشينم اينجا و زل ميزنم به مانيتور كلمه ها يكي يكي پيداشون ميشه ...
_ آدم هي مي خواد سر دلش گول بماله كه آره و اينا ؛ اما نميشه ...
ميگن آدم مار گزيده از ريسمون سياه و سفيد ميترسه ... حالا حكايت دل ماست ...
_ چه جالب ، بعد حرفايي كه ديروز زدم همه مي خوان بدونن تو كدوم قفسه جاشون دادم ، آدم يه حرفي ميزنه كه به نظر خودش مهم نيست و به چشم همه مهم مياد ...
كي بود پرسيد من كجام ؟
_ دلم هواي مدرسه را كرده ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
هي پيغام و پسغام مي فرستي ؟ خب اگه راسته كه خودش را بفرست ... ما را سركار گذاشتي ؟
اين '' چي ميشه اگه '' ما را هم كاش جواب مي دادي ...
مقسي .
تا بعد
سلام
ميدوني اين روزا چي عجيب مي چسبه ؟ اين كه تو خيالبافي هاي هميشگيم رو به روي تو بايستم و هرچي از دهنم در مياد نثارت كنم ...
( هر چند تو همين خيال احمقانه هم پشيمون ميشم و ميام عذرخواهي ... برو بمير ! )
_ مكزيك ، ايران ، آنگولا ، پرتغال ... چه شود !
ولي من كلي حال مي كردم اگه به جاي ژاپن جاي ما تو گروه اِف بود ! اون موقع ديگه واقعا مي شد گفت چه شود !!! 
_ نشستم و فكر مي كنم هر كدوم از دوستام مال چه روزايي هستن ، همشون كه رفتن سرجاي خودشون يه نفر زياد مياد ، هرچي فكر مي كنم نمي فهمم اون را كجا جا بدم ؛ آدم به اذيت و آزار هم نياز داره ؟ اينجوري شايد بشه يه جايي جاش داد ...
( شرمنده اگه ناراحت شدين ، پيش خودتون گفتيد مگه آدم وسيله است كه بچيننش توي يه قفسه باره روز مبادا ... اين همه ما وسيله بوديم ، حالا از امروز مي خوايم ديگران را به چشم وسيله ببينيم ... خيلي شرمنده اگه اين بي خيالي داره تبديل به پستي ميشه ... )
_ صندلي داغ ، نوذري ، سوال ها و پيچوندن مهمون برنامه ... آدم بي اختيار ياد شب اول قبر ميفته ، نوذري هم روي صندلي داغ بود ؟
_ اين تعطيلي مدارس چه مي كنه ؛ ساعت 3 نصفه شب موقع وب گردي كتاب باز كردم جلوم درس مي خونم بعد ميگن مدرسه ها تعطيل ...
( هدي ؟ اين چه دعايي بود ؟ اون چه آميني بود ؟ مي ترسم اينجوري كه داره پيش ميره يه سال در مدرسه ها را ببندن ... بيا يه كاري بكنيم ! )
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
ما كه آدم بشو نيستيم ... تو بقيه را آدم كن !
مقسي .
تا بعد
سلام
تكه هاي قلبم را مثل يك پازل كنار هم مي چينم ؛ يك قلب ساده ، مثل روز اول ، ديگر هيچ وقت جاي تو خالي نيست .
و من امشب از حسادت مي ميرم ...
_ باباعلي نشسته و پاشو دراز كرده ، ميشينم بغلش و پاهام را كنار پاهاش دراز مي كنم .
- مياي اتل متل ؟
فقط مي خنده ...
- اتل متل توتوله ...
همچنان مي خنده ...
- يه پاتو برچين ...
مي بازم و بلند ميزنه زير خنده و ميگه ديدي باختي ....
بهترين و خوش اخلاق ترين و عزيزترين بابابزرگ دنيا نصيب من شده .
_ جديدا هربار كه ميريم سراغ خواجه اينو ميگه :
دلي كه غيب نماست و جام جم دارد
ز خاتمي كه دمي گم شود چه غم دارد
بخط و خال گدايان مده خزينه دل
بدست شاه و شهي ده كه محترم دارد
..............................................
فكر كنم زيرش هم بايد بزنه '' بدون شرح '' ...
_ حالا بعد از '' مريم پاييزي '' نيما از '' عشق اينترنتي '' اش خوشم اومده ، خيلي بامزه است .
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
دلم باره همه چي تنگ ميشه ... اگه يه چيزي ازت بخوام قبول مي كني ؟ خب منم سهم دارم ...
مقسي .
تا بعد
سلام
كاش مي شد به جاي همه ي '' آره '' هاي دنيا گفت '' نه '' ، اينجوري حداقل آدم به خودش بد نمي كرد ...
_ منوچهر آتشي ... مميز ... منوچهر نوذري ...
_ آسمون يه زماني آبي بود ، نه ؟ ... پس چرا اين روزا آدم فكر مي كنه از اول كبود ساختنش ؟
_ حتي با كلمه ها هم نميشه توصيفش كرد ... وحشتناك ؟ غم انگيز ؟ دلخراش ؟ كدومش جوابگوي مرگ اين آدماست ؟
نياز به تصور نيست ، همينجوري هم اشك به پهناي صورت آدم جاري ميشه ...
_ توي جيب لباسام ، لا به لاي دفتر و كتابام ، زير بالش و تشك تختم ، توي جيب هاي كيفم ، بين كتاب هاي كتابخونه ام ، بين مجله هاي كمدم ، توي پوشه و كلاسورهام ... همه جا پر شده از يه عالم دست نوشته و نامه به آدم هاي مختلف ، كاغذهايي كه آدم دلش نمياد گم و گورشون كنه چون حس مي كنه بخشي از وجودشن ، و نه ميتونه به مخاطبشون يا حداقل كسي غير از خودش بده چون فكر مي كنه نامه هايي هستن باره اينكه هيچ وقت به مقصد نرسن ...
عادت كردم هرجا كه ميرم ، قدم از قدم كه برمي دارم توي گوشم خش خش بكنن .
( آدم ميتونه بگه هم مخاطب دارن و هم ندارن ... )
_ چقدر خوبه همون موقع كه حس مي كني تنهايي اينقدر زياد شده كه به حد غيرمجاز رسيده ، دلتنگي ها اينقدر شديد شدن كه غيرقابل تحمل شده يه نفر پيدا ميشه كه تمام ناخوشي ها را تسكين باشه ...
_ تفلد بلاگفا بود ، دوست داشتني ترين جايي كه تو تمام دنيا وجود داره ، بلاگفا يه وجب از خاك اين دنياي مجازي را مال خود خود من كرده ... دوستش دارم .
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
خوبم ، خوبم ، فقط ... چي بگم ، اين سهم من نبود ...
يه وقتايي يه چيزايي را از آدم ميگيري و در عوض چيزي به آدم ميدي كه ...
مقسي .
تا بعد
سلام
بدجوري احساس تنهايي مي كنم ؛ هيچ وقت ... هيچ وقت مثل امشب خودم را تنها نديدم ...
_ كلافه ام ، نميدونم چرا ، ولي خب همه چي همچنان خوبه ...
_ وحشتناك بود ... وحشتناك ... حتي نگاه كردن به گزارش هاش هم آدم را مور مور مي كرد ...
_ پنجشنبه هم كه تعطيل اعلام شد تا ما همچنان به حال كردنمون ادامه بديم ... فكر نكنين حالا خيلي راحت و بي خيال نشستيم ها ، از فردا به بعد را برنامه ريختيم درس ها را دوره كنيم كه پس فردا امتحانا شروع شد نمونيم توشون ...
( هدي ، اون دعايي كه تو خوندي و اون آميني كه من گفتم بدجور اثر كرد ، از اين به بعد دعايي نفريني چيزي خواستيم بكنيم بايد هماهنگ باشيم كه اينجوري بگيره ...
ميگم بيا بريم رمالي و دعانويسي بكنيم ! )
_ بالاخره عطي را زور كردم بشينه و بنويسه ، ديگه اين دفعه هفته اي يه بار را حتمي آپ مي كنه ... پيشش برين .
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
دارم زور ميزنم خوب باشم ... تو هم يه كمكي بكن ...
مقسي .
تا بعد
سلام
چرا اين روزا همه شبيه تو هستن و تو هيچ كدومشون نيستي ؟
_ سه چهارتا ميز و چرخ خياطي ، يه كارگاه خياطي معمولي ، پس اين حس خوب از كجا ميومد ؟
پ.ن 1 : هميشه فكر مي كردم تو محيط هايي آدم بايد خوش خوشانش بشه كه يه فضاي خاص داشته باشه ؛ فكر نمي كردم يك ساعت كتاب خوندن تو يه كارگاه خياطي و گوش دادن به حرف هايي كه بين آدم هاي اونجا رد و بدل ميشه هم آدم را قلقلك بده ؛ هم عجيبه ، هم مسخره ...
پ.ن 2 : اگه فضايي كه توش كتاب مي خونيد هم تو لذت بردن از كتابتون نقش داره ، كتاب خوندن تو اين جور جاها را هم امتحان كنيد ، جالب بود ...
_ هيچي هيچي هيچي بهتر از اين نميشه كه سه تا امتحان داشتي باشه 
_ اونم رياضي و عربي 
_ با كلي تمرين ، بعد همون موقع كه داري دو تا تو سر خودت ميزني ، دو تا تو سر كتابات بگن مدرسه ها تعطيل ...
اين آلودگي هوا هر ضرري داشته باشه ، باره ما هميشه منفعت بوده .
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
آي ، آدم اين جور مواقع چه جوري بايد خواستنش را ابراز كنه ؟ هركاري مي كنم فكر مي كنم بازم اونجوري كه بايد نشده ... خيلي مي خوامت ، خيلي ... 
مقسي .
تا بعد
سلام
بعضي وقتا آرزو مي كنم اين همه خوشي تو خواب بود تا پس فردا كه همه چي تموم شد و بدبياري ها شروع اون روز ، آرزوي رويا بودنشون را نكنم .
پ.ن : يه جورايي علاج واقعه قبل از وقوع .
_ كسي هدي را نديده ؟ ...
_ هيچي از اين بدتر نيست كه موقع وبگردي شونصد تا وبلاگ را با هم باز كني و يه دفعه يكيشون بزنه زير آواز ، تو هم كه داري موسيقي دوست داشتني خودت را گوش مي كني كلي ضد حال مي خوري ؛ هرچي هم مي گردي نمي فهمي اين آهنگ كوفتي از كدومشونه ... 
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
حال ما كه از اين بهتر نميشه ، فقط ....
مقسي .
تا بعد
سلام
شونصد ميليون بار خوش به حال رابينسون كروزوئه ...
همچنان همه چي خوبه ...
_ چرا فكر مي كنيد اگه من حوصله حرف زدن نداشته باشم يعني حالم خوب نيست ؟ چرا اگه ديگران من رو كم حوصله و سرد بدونن شماها فكر مي كنيد اوضاع و احوال خوب نيست ؟
اتفاقا اين روزا همه چي بر وقف مراده ؛ اگه كم حرف شدم به خاطر اينه كه ديگه نمي تونم حرف بزنم ، خب يه خورده هم به دل خودم باشم ، هميشه به خاطر ديگران سعي كردم حرف بزنم و حالا به خاطر دل خودم مي خوام سكوت اختيار كنم ...
اگه سرد و بي حوصله ام هم مهم نيست ، ديگران اين همه منو گرم و پر انرژي ديدن ، چند صباحي هم اينجوري ببينن ، هميشه شعبون ، يه بار هم رمضون ...
دلم مي خواد يه چند وقتي هموني باشم كه دوست دارم ، كم حرف و بي حوصله و سرد و گوشه گير و ... از همه مهم تر بي خيال ...
( هرچند تا حالا هم بيشتر اوقات همين بودم ، اما الان ديگه مي خوام 24 ساعته همين ريختي باشم . )
بده ؟ خصوصيات خوبي نيست ؟ خب باشه ، ازشون خوشم مياد ، خيلي هم خوشم مياد ...
_ چرا دوستات ، تويي كه هميشه به يه تكيه گاه نيازي داشتي را يه آدم جسور و تكيه گاهي باره خودشون مي بينن ...
هرچند اينقدر اين تصوري كه در موردت دارن خوشاينده كه ترجيه _ هيچ وقت ياد نميگيرم ترجيه را چه جوري بايد نوشت ! _ ميدي بهش فكر هم نكني ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
تو فردا را به خير بگذرون كه زنجيره خوشي هام همچنان تداوم داشته باشه ...
مقسي .
تا بعد
سلام
بدجوري همه چي خوبه ...
اينجوري كه حرف ميزني آدم باور مي كنه بقيه مزخرف ميگن و اين تويي كه فقط درست ميگي ...
_ سرد شدي ، بي حوصله اي ، ديگه شور و شوق سابق را نداري ، چته ؟ ...
كافيه اين روزا دو كلمه با كسي هم صحبت بشي تا اينا را تحويلت بده ، فرقي هم نمي كنه گفت و گو توي دنياي واقعي باشه يا مجازي ، حتي از پشت اين مانيتور هم بي حوصلگيت توي چشم ميزنه .
ولم كنين ، خسته شدم ، از حرف زدن بدم مياد ، از كم حرفي و گوشه گيري خوشم مياد ، مي فهمين ؟ حالا ولم كنين ، بذارين به حال خودم باشم ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
ميدوني بدجوري خواستني شدي ؟
مقسي .
تا بعد
سلام
جاي تعجب داره كه هنوزم همه چي خوبه ، خيلي خوبه ...
_ هفت سالم كه شد و رفتم مدرسه ، روز اول وقتي معلممون سرمشق بهمون داد از سمت چپ دفتر و بدون حتي يه خط فاصله گذاري شروع به نوشتن كردم ، يه صحفه كامل را با شوق و ذوق پر كردم ؛ هنوزم نگاه معلم و صداش را يادمه ، '' از سمت راست بايد بنويسي عزيزم '' ، و من با خودم فكر مي كردم چرا از سمت چپ نه ؟ اينجوري كه قشنگ تره ...
_ چند وقته همه بهم ميگن خيلي خوب تونستم عوضش كنم ، خيلي خوب روش تاثير گذاشتم ، و حتي ازم تشكر مي كنن ، ازم ممنونن بابت از بين بردن اخلاق هاي بدش ...
گفتم كه مي تونم عوضش كنم ، گفتم كه درستش مي كنم ، گفتم كه همه چي عوض ميشه .
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
دوستت دارم ، خيلي زياد ...
مقسي .
تا بعد
سلام
حالم خوبه ، فعلا خيلي خوبه ...
_ هميشه ي خدا رو دستم علامتي زدم كه كه يه كاري را فراموش نكنم انجام بدم ، هيچ وقت هم يادم نميمونه چي را نبايد يادم بره كه انجامش بدم ...
_ اين آرامش بعد يه دلهره سنگين چقدر لذت بخشه ، عين آب رو آتيش ، همون موقع كه دلت داره عين گنجيشك بالا و پايين ميپره يه دفعه يه حس غريب پخش ميشه تو تنت ، قلبت آروم ميشه ، سبك ميشي ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
مي ترسم همه چي خراب بشه ... مواظبي ، مگه نه ؟
مقسي .
تا بعد
سلام
كاش مي شد آدم از خودشم فرار كنه ...
از خودم خسته شدم .
_ يه آدم پست ، يه آدم عوضي ، يه آدم بي شعور ... بياد با من مسابقه بذاره ببينه تو حماقت دستش را از پشت بستم ...
_ فيلم ‹‹ من سام هستم ›› را ديديد ؟ خب اين هفته سينما يك قراره پخشش كنه ، نگاش كنيد ، شايد مثل من ازش خوشتون اومد ؛ نميدونم چرا اينقدر زياد بهش علاقه دارم .
_ زمستونا با اين لباس پوشيدنمون كلي ملت _ هدي جان اين ملت ، اون ملت نيست ! _ را ميذاريم سر كار ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
دست دعا ، چشم اميد ...
مقسي .
تا بعد
سلام
‹‹ .........................................................................
و كسي كه فقط براي خودش وجود داشته باشد تنهاست ... ››
_ حرف زدن سخت ترين كار عالمه ...
_ آخ از دست خودم حرص ميخورم ، آخ لجم ميگيره ، من چرا نمي تونم بي خيال باشم ...
_ ‹‹ روي ماه خداوند را ببوس ›› را خوندم ... قشنگ بود ، خوشم اومد ازش .
_ فردا امتحان رياضي دارم ، معلمه گفته زير 16 نبايد بشيم اگرنه ... ، حالا خودمونيم كسي كه نيست 
، من تو اين چند سال نمره بالاي 16 از رياضي نگرفتم ، فردا بايد شق القمر كنم .
( حالا همه ميان دعوام مي كنن كه در موردش اينجوري حرف نزن ، خب راست ميگم ديگه ... )
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
فقط مواظبم باش ...
خراب نكن ... خواهش ...
مقسي .
تا بعد
سلام
بدجوري اطراف را نمي بينم !!!
_ دوستام متفق القول معتقدن خسته كننده و حوصله سَربَر ! شدم ... از همين جا به خاطر اين همه ابراز علاقه و لطف بي حد و نصاب _ درسته ؟! _ بارشون كلي كلمات تشكر آلود پرتاب مي كنم .
_ از ساعت 5 شروع مي كنم به درس خوندن ، ساعت 10 شب كه ديگه مخم هنگ كرده و چشام مدام از روي كلمه هاي كتاب ميپره ، مي بينم هنوز كلي كار انجام نشده دارم ... مي خوام بزنم زير گريه . 
اين همه درس بخوني بعد ببيني هنوز هيچ غلطي نكردي ، آخه مگه ميشه آدم در روز سه تا امتحان را بخونه ...
( خوبيش اينه كه هيچي نخونده امتحان ها را خوب ميدم ، اگه نه مي رفتم يه بلايي سر خودم مياوردم . )
_ معلم زيستمون داره از بچه ها درس مي پرسه و من نشستم تمرين هاي رياضيم را حل مي كنم ، بهناز هم هي از اون ور كلاس ميگه جواب تمرين فلانش در نمياد و هيچ كس هم نمي فهمه باره چي جواب غلطه ، دفترش را مي گيرم و بعد از كلي تحقيق و تفحص گير كار را پيدا مي كنم 
، اينقدر از كشفم هيجان زده ميشم كه مي پَرم و دست بهناز را مي گيرم و مي كشم طرف ميزم و ميگم بيا ... فهميدم كجا را اشتباه رفتي ، حس مي كنم كلاس ساكت شده و همه زل زدن بهم ، سرم را كه بلند مي كنم همه حتي معلممون ميزنن زير خنده ، مات و مبهوت موندم كه بچه ها حاليم مي كنن معلمه همون موقع داشته از بهناز درس مي پرسيده و من وسط حرف زدن بهناز پريدم و حرفش را قطع كردم تا مسئله رياضي را بهش نشون بدم ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
مي ترسم ... كلافه ام ... دچار ترديدم ... كمك .
مقسي .
تا بعد
سلام
بدجوري احساس سبكي مي كنم ، شايدم تنهايي ، اين يكي هم تموم شد ...
_ تو روزي كه حرف هاي از سر دلسوزي تبديل ميشه به '' غرغرهاي تموم نشدني '' مطمئن باش دوستي گرم و پر شور قديمي هم تبديل ميشه به ارتباطي سرد و معمولي ...
نميدونم ، شايد اشتباه از من بود ، شايد نبايد تو كارهات دخالت مي كردم ، شايد نبايد بهت تذكر مي دادم ، شايد نبايد حتي به خاطر دوستي مون سعي مي كردم ارتباطاتت را زير سوال ببرم ، شايد نبايد اينو وظيفه خودم مي دونستم كه نذارم دوستم توي چاه بيفته ...
شايد بايد بي خيال ميشستم و نيگات مي كردم ، يا حتي تشويق ... ، هيچي نميدونم ...
فقط اينو خوب ميدونم ... اينو خوب ميدونم كه تو ديگه دوست عزيز قديمي نيستي ؛ دوست هستي اما ديگه عزيز نيستي ، فقط يه دوستي ، مثل بقيه ... من چيزي را از دست ندادم ، اما تو با فكرهاي مسخره ات فرصت داشتن يه دوست خوب را كه هميشه نگرانته و آماده باره كمك از دست دادي ...
آره ، خودخواهم ، اين تويي كه بعد از اين ضربه مي خوري ، مطمئن باش من چيزي را از دست نميدم ، اين تويي كه بهترين دوستت را از دست ميدي ...
پ.ن 1 : فكرشو بكن ، چندين سال دوستي با يه مشت فكر احمقانه از بين رفت ... من خيلي زود بهم برميخوره ، خيلي زود ...
پ.ن 2 : جاي من بودي چه حسي بهت دست مي داد وقتي بعد كلي حرص و جوش و تلاش باره به چاه نيفتادن دوستت سر داشتن ارتباط با هركسي ، خبر بهت مي رسيد كه هرجا ميشينه پشت سرت تو را يه آدم غرغرو مي خونه و ميگه ديگه دوست نداره جلوي تو حرف بزنه ...
هيچ حسي بهم دست نداد ، فقط گفتم حيف من كه دارم باره اين آدم ها جوش ميزنم و خودم را اذيت مي كنم ، يكي نبود بهم بگه به تو چه ... اگه بود هم چه فايده ، عذاب وجدان مي گرفتم كه چرا بهش نميگم كاراش اشتباهه ...
گيج شدم ...
_ خيلي تو خيالاتم غرق ميشم ، اينقدر تو فكر و دنياي خودم غرق ميشم كه نه چيزي مي بينم و نه چيزي مي شنوم ...
بشير داشت باهام حرف ميزد ، گفت الي تنبور گرفتم ، اينقدر بدجور تو عالم خودم سير مي كردم كه برگشتم بهش ميگم مريضيه ؟ ، تازه خنده اش كه بلند شد فهميدم چي شنيدم و چي گفتم ...
خدا به هيچ كس حواس پرتي نده .
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
دلم ... هيچي نمي خواد .
مقسي .
تا بعد
سلام
خودم را آماده مي كنم ، حرف هايي كه قراره بهت بزنم را مرور مي كنم ، با خودم قرار ميذارم اين دفعه ديگه كوتاه نيام ... ازت خداحافظي كه مي كنم تازه ياد قول و قرارهام ميفتم ... حالا ميشينم حرف هايي را مرور مي كنم كه دفعه بعد بايد بهت بگم ، يا شايدم حرف هايي كه هيچ وقت بهت نميگم ...
_ تو هميشه جر ميزني ... من باهات بازي نمي كنم !
_ نه ، اين دفعه جر نمي زنم ، قول ميدم ... بيا بازي .
_ قول دادي ها ؟
هر دو كودك ، انگشت هاي كوچكشان را روي گل هاي قالي مي گذارند :
_ كلاغ ... پر ... گنجشك پر ...
نگاه مرد از روي گل هاي قالي جدا مي شود و روي پنجره ثابت مي ماند . باد ، پروانه هاي پرده را در هوا مي رقصاند .
_ پروانه ... پر .
مرد بلند مي شود و پشت پنجره مي ايستد . پرنده اي از روي سيم هاي برق مي پرد و دور مي شود .
_ پرنده ... پر .
آفتاب در سياهي چشم هاي مرد مي نشيند و اطراف چشم هايش چين مي خورد . قاصدكي ، آرام از بالاي سر مرد مي لغزد و وارد اتاق مي شود . دختربچه مي گويد : ‹‹ قاصدك ... پر ! ›› و فوت مي كند به طرف قاصدك .
قاصدك ، نرم و سبك اوج مي گيرد و از كنار مرد مي گذرد و از پنجره ، بيرون مي رود . باد ، قاصدك را با خود مي برد و آستين هاي خالي مرد در امتداد حركت قاصدك به هوا بلند مي شود .
دختربچه مي گويد : ‹‹ دست هاي بابا ... ››
مرد نگاهش را از مسير پرواز قاصدك مي گيرد و رو به دختر مي گويد : ‹‹ پر ! ››
پسر به آستين هاي پدر نگاه مي كند و مي گويد : ‹‹ سوختي ! سوختي ! بابا كه دست ... تازه ! اگر داشت ، پرواز نمي كرد كه ! ››
دختر مي گويد : ‹‹ چرا ... خودم ديدم . پرواز كرد . همين الان ... خودم ديدم . ››
پسر مي گويد : ‹‹ ديدي باز جر زدي ! من ديگه بازي نمي كنم . يا تاپ تاپ خمير ، يا من بازي نمي كنم ! ››
خورشيد در سياهي چشم هاي مرد مي لغزد و پايين مي افتد . دخترك در حالي كه به آستين هاي پدر خيره شده ، روي دو دست خم مي شود . پسر ، آرام به پشت او مي زند و مي گويد : ‹‹ تاپ تاپ خمير ... شيشه پر پنير ... دست كي بالا ؟ ››
باد مي وزد و آستين هاي مرد در هوا بلند مي شوند .
پسرك مي گويد : ‹‹ تاپ تاپ خمير ... شيشه پر پنير ... دست كي بالا ؟ ››
دختر، روي دو زانو مي نشيند و با انگشت اشاره مي كند و ميگويد : ‹‹ دست هاي بابا! ››
_ بي خيال احساسات عقشولانه ما ميشيد ؟ چيزي كه وجود نداره باره چي بايد درباره اش حرف زد ؟
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
ميدوني ، فكر مي كنم فرشته نجات روزهاي پنجشنبه است ؛ چرا فقط يه پنجشنبه تو طول هفته داريم ؟
منم مي خوام ...
مقسي .
تا بعد
سلام
يادته ؟ يادته يه زماني خدا خدا مي كردي اشتباه فهميده باشي ؟ حالا چي ؟
_ آدم وقتي ميشنوه '' يه نفر '' وبلاگش را مي خونه چقدر معذب ميشه .
_ داشتم وب گردي مي كردم يه ماجرايي را نوشته بود كه عينا باره من اتفاق افتاده ، نمي خواستم بگم ، حالا ميگم ببينيد با چه آدم حواس پرتي در ارتباطيد .
معمولا در طول روز خيلي كم پيش مياد مثل برره اي ها حرف بزنم ، فقط بعضي جاها باره اذيت و آزار و شوخي ... امروز ظهر اومدم نماز بخونم تو نيتش برگشتم ميگم 4 ركعت نماز از خودم در وكنم . 
داشتم از خنده منفجر مي شدم ، اين زبون برره اي هم بد مصيبتي شده ...
_ بعد از يه سال دوست قديمي كه خيلي دوسش داري مياد دم مدرسه ديدنت ؛ چرا پنجشنبه هاي من همراه شده با همه اتفاق هاي خوشايند ؟
( ساناز هنوزم همون ناناز خودمونه ، هيچ فرقي نكرده ، هنوز همون قدر خاكي و مهربون و دوست داشتنيه كه اون موقع ها بود ، نميدونم چرا اين دختر هميشه خدا يه انرژي مثبت با خودش داره ، آدم نيگاش كه مي كنه جون مي گيره ، با تمام شيطنتاش يه جورايي معصومه ... )
_ چقده اين احساسات عقشولانه ما را جدي گرفتيد ، من يه سر سوزن از اين احساسا ندارم بعد شما بارش بند و تبصره هم درست مي كنين ؟
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
ميدوني چرا احساس تنهايي مي كنم ؟ ميدونم كه ميدوني ، خوب ميدوني ، پس چرا يه كاري نمي كني ؟
كوتوله پيدا نكردي هنوز ؟
راستي منم بازي ؟
مقسي .
تا بعد
سلام
اينقدر حجم احساساتم زياد شده كه نميدونم از كدوم حرف بزنم ...
_ حالا من يه چرتي گفتم ، شما چرا جدي گرفتي ؟ اصلا احساسات عقشولانه به من مي خوره ؟ _ نگيد اين حرف زدن برره اي افتاده تو دهن من ها ، اين عقشولانه را ما از بدو تولد مي گفتيم ، حالا برره اي ها هم ميگن ديگه برمي گرده به همون بحث كپي رايت و اينا ! _ احتمالا اگه اميرووو ميومد و مي ديد كه شما باور كردي به عقلت شك مي كرد ...
_ نمي دونم چرا با كتاب هاي جبران خليل جبران و كوئيلو و باقي كتاب هايي كه تو اين صنف هستن حال نمي كنم ، مخصوصا اون كوئيلو كه بدجوري اعصاب خورد كنه .
_ صبح دير رفتم مدرسه پشت در موندم ، بعد قانون مدرسه ما اينه كه دير بري بايد زنگ اول را تو حياط سر كني ، مگه اين كه دفعه اولت باشه ؛ حالا ناظم ما هم مي خواد منو هر طوري شده با پارتي بازي بفرسته سر كلاس ، برگشته جلو بچه ها بهم ميگه دفعه اولته دير اومدي ؟ ميگم نه ، سرش را با حرارت به طرف پايين تكون ميده كه يعني آره و دوباره ميگه باره اولته ؟ منم با كمال وقاحت سرم را به معني نه تكون ميدم و ميگم نه ، احتمالا بايد بار 5 يا 6 باشه ... اگه مي تونست همون جا خفه ام مي كرد ؛ بعد بردتم دفتر ميگه شماره خونتون را بده و برو سر كلاس ، گفتم خانم تلفون خونه ما قطعه ... شانس آوردم همون جا ريز ريزم نكرد ، با عصبانيت گفت برو سر كلاس فردا به مادرت بگو بياد مدرسه ...
_ يه روز آخر سر افشين را مي كشم ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
ما به كوتوله جادويي هم قانعيم ها ، يادت كه نرفته ؟ يكي باره من بفرست يكي باره هدي ... حالا باره ما هم نفرستادي نفرستادي ، باره اون يكي بفرست .
مقسي .
تا بعد
سلام
بيشتر از اون كه مال خودت باشي مال مني ، اينو مي فهمي ؟ حالا هي بدترين كار را بكن ، خودت را از من دريغ كن ...
_ هواي صبح پاييز را ديدي ؟ آدم هوس مي كنه بره عاشق بشه ...
_ ميشه آدم با صميمي ترين دوستش سر همه چيز اختلاف داشته باشه ؟
_ در كيسه را كه باز كرد 10 جفت چشم از توي كيسه زل زدن بهم ، درست عين اين فيلم سينمايي هاي ترسناك ...
تشريح چشم داشتيم ، بچه ها اينقدر اَه و اوه و نچ و واي واي كردن كه حد نداره ، ولي خيلي جالب بود ، از همه چيزش قشنگ تر عدسي چشم بود ، چقده شفاف ، عين تيله ...
دعاي امروز : خدايا شكرت ، به هرچي دادي و ندادي شكرت .
همچنان چشم انتظار فرشته نجاتيم ، حالا فرشته گير نياوردي غول چراغ بيكاري ، آدم كوتوله سحرآميزي ، يا هر موجود اجق وجق ديگه اي هم قبول مي كنيم ...
مقسي .
تا بعد
